PsychoPracownia Integra Monika CałkaCharakterystyka syndromu DDA. – PsychopracowniaIntegra

DDA to dzieci dorastające w domu, w którym dominowały trzy zasady: „nie mów”, „ nie ufaj” oraz „ nie odczuwaj”. W życiu dorosłym borykają się z podobnymi problemami, które w znaczący sposób utrudniają im dobre relacje z innymi, radość z życia czy satysfakcję z własnych osiągnięć. Odrzucone przez najważniejsze osoby, niesprawiedliwie karane, wykorzystywane i maltretowane fizycznie i psychicznie w dzieciństwie, przeżywały takie uczucia jak lęk, gniew, bezradność czy złość. Nauczyły się tłumić swoje emocje, gdy rodzice odpychali je, kiedy okazywały smutek czy strach. Pozostawione same sobie z mieszanką trudnych uczuć, wytworzyły w sobie mechanizm obronny zwany „zamrożeniem uczuć”. Zamykają się w sobie, nie potrafią płakać, krzyczeć a nawet śmiać się. Inne stają się nadwrażliwe emocjonalnie i w sytuacji zagrażającej, potrafią zastygnąć i nie reagować.

Doświadczenie odrzucenia wywarło ogromny wpływ i w życiu dorosłym przejawia się lękiem przed odrzuceniem. DDA unikają związków, nie angażują się uczuciowo a jeśli aktualnie są w związku, wypatrują pierwszych sygnałów ze strony partnera, które wskazywałyby na osłabienie więzi. Wówczas pierwsi odchodzą, aby uniknąć bólu porzucenia. Wynieśli z domu przekonanie, że małżeństwo wiąże się z krzywdą i cierpieniem i boją się doświadczyć tego na własnym przykładzie. Pragną bliskich relacji z ludźmi, ale nie potrafią ich budować. W dzieciństwie nikt nie dostarczył im dobrego wzorca. Obawa przed porzuceniem nie pozwala im na stworzenie stabilnego, dobrego związku.

Kolejną cechą wspólną dla DDA jest niskie poczucie własnej wartości z jednoczesnym stawianiem sobie wysokich wymagań. Z jednej strony to dążenie do perfekcji a z drugiej – unikanie trudnych zadań, z obawy przed porażką. Czują się odpowiedzialne za picie rodziców. Obwiniają siebie, choć nie ma w niczym ich winy. Poczucie osamotnienia i wyparcie się własnych potrzeb, towarzyszy DDA w codziennym funkcjonowaniu. Starają się spełniać oczekiwania innych, nie troszcząc się zupełnie o własne potrzeby. Są do przesady lojalne, zwłaszcza wobec osób, które na ich lojalność nie zasługują. Dodatkowym obciążeniem jest poczucie inności, odmienności.

Dorastanie w domu, w którym nie było przewidywalności, ograniczało poczucie swobody i uniemożliwiało nawiązywanie i podtrzymywanie przyjaźni. Dorosłe dzieci alkoholików zgadują, co jest normalne, mają trudności z zabawą. Traktują siebie bardzo poważnie. Mają nadmierne poczucie kontroli i przesadnie reagują na wszelkie zmiany, na które nie mają wpływu. Są bardzo odpowiedzialne albo skrajnie nieodpowiedzialne. Pragną być doskonali, gdyż w tym widzą szansę na to, aby były zauważone i docenione. Mają silną potrzebę posiadania autorytetów, przy jednoczesnym odczuwaniu lęku przed nimi. Spowodowane jest to złymi doświadczeniami wyniesionymi z domu rodzinnego. Tyle razy zawiodły się na rodzicach, że straciły zaufanie do wszelkich autorytetów. Doświadczenie chaosu, braku wartości i reguł, spowodowały, że w dorosłym życiu, narzucają sobie sztywne normy i przestrzegają ich, ponieważ pozwala im to na panowania nad sytuacją.

Więcej o tematyce DDA możesz poczytać tutaj:
http://www.goldenline.pl/grupy/Pozostale/dda-dorosle-dzieci-alkoholikow/

Autor: Monika Całka

After you have typed in some text, hit ENTER to start searching...